در کیش آنچه ما را غافلگیر میکند جزو هتلهای ۵ ستاره و حتی مجهزترین کلوپهای ورزشی نیست چرا که انتظار دیدن همه آنها را داریم. در این میان آثار تاریخی این جزیره پرمعما شما را به هشت قرن قبل میبرد؛ زمانی که کیش شهری آباد و جزیرهای پرتردد و از قطبهای مهم تجارت میان چین و اروپا و شمال آفریقا بود.

در زمان هخامنشیان جزیره کیش میان تاجران و بازرگانان بزرگ دنیا به مرکز صید مروارید شهره بوده است. این شکوفایی از سال ۳۵۶ هجری قمری با ویران شدن بندر تجاری سیراف در اثر زلزله آغاز شد. بازرگانان و حکام محلی جزیره قیس را جایگزین سیراف و مرکز عمده بازرگانی خلیج فارس قرار دادند و نامش را به «کیش» به معنی «کانال عمیقی که آب قنات از آن خارج میشود» تغییر دادند. چرا که در تمام خلیج فارس کیش تنها جزیرهای بود که قنات آب شیرین داشت.
در دوره اتابکان، غزنویان، سلجوقیان، خوارزمشاهیان و مغول این جزیره بسیار پر رونق بوده و گفتههای بزرگانی همچون قزوینی، فضل الله بن عبدالله شیرازی، ابن بطوطه و حمدالله مستوفی که از کیش دیدن کرده اند و از سرسبزی و آبادانی آن سخن گفتهاند تاییدی بر این ادعاست. مهمتر از آن بقایای شهر تاریخی حریره که در شمال جزیره قرار گرفته حکایت از پیشینه فاخر این جزیره دارد.
